دورم از تو

فرسنگها

ولی قلبم

از آن توست هنوز

اگه یه روز نباشی، دستای مهربون و زحمتکش ات، دل نگرونیهای بی پایانت نباشن، من چه کنم .. میدونم نمیتونم

اگه یه روز بری ، دیگه کی چشم انتظارم باشه، کی منتظر باشه برسم خونه و بهش بگم سالم ام

چطور میتونن برن؟ از عزیز ترین هاشون جدا بشن

به سوی کدوم زندگی بهتر میشه رفت بدون محبت های خالص اشون؟

دو روز دنیا .. همین کوتاه فرصت هست .. حیف به دوری بگذره ..

من نمیتونم ...

میدونم که نمی تونم

ممکنه یه مطلب انقدر بد نوشته شده باشه که اصلا نخوای بخونیش

نخوای بدونی آخرش چی میشه

مثل کتاب دیروزیه... آخر گذاشتم اش کنار

یکی از دلایلی که میترسم بنویسم همینه

نشد بریم

همه چیز رو جور کردم

آخرش نشد

ترسیدم بعدا نتونم به سرزمین آرزوهام برسم

میشه من همینجا پشت میزم تو شرکت گریه کنم؟

بلند هم نه

همین جور آروم اشکهام رو رها کنم

تا هر وقت دلشون خواست ببارن ...

میشه؟

خیلی لازم دارم الان

دوباره تغییر توی راهه

خوشحالم آخر هفته داره میاد و میتونم استراحت کنم و به کارهای خودم برسم

تا ببینیم تو ماه جدید چی در انتظارمه

اول: تولدت مبارک

دوم: اینهمه سال بیشتر صبحهایی که بیدار میشم دلم غصه داره

میخوام بمونم خونه

نمیخوام برم تو این دنیای وحشی

با آدمهای وحشی و بیروح

میخوام یه جای امن بمونم

مثلا یه جایی تو آغوش تو

آخر: تولدت مبارک

و باز هم

باز هم

باز هم

مرا از یاد میبری

داریم برمیگردیم توی فرودگاهیم

یکهفته کنارم بودی نه جلسه ای داشتی و نه کاری

و منِ دیوانه دوباره دچارِ همون دلگرفتگی مزمنِ لجباز روزگار دیرینم هستم

من چِمِه؟

کاش میفهمیدم

کفشهایش پاره بود لباس ساده ولی تمیزی پوشیده بود

پام رو روی پام انداختم کفشهام ناخواسته نزدیک کفشهاش قرار گرفت

دلم سوخت و متاسف شدم

بجاش دیدم من مانتو و روسری کذائی ام رو گذاشتم کنار که به زور بپوشم

ولی اون آزاد و راحت نشسته و لباسی که دلش میخواسته پوشیده

نمیدونم دل کی باید برای اون یکی بسوزه؟